Historie

25 jaar NO Longfield Jazzcrackers

Meer dan 25 jaar geleden bestond er in heel Zeeuws-Vlaanderen geen oude stijl jazzband, onbegrijpelijk eigenlijk met zoveel uitstekende muzikanten, en een jazzcafé genaamd Porgy and Bess. Frank Koulen was het die in 1967 de eerste streetparade organiseerde in Terneuzen, (het was trouwens de eerste in heel de Benelux) maar altijd met orkesten uit Brabant en België Totdat in juni 1980 harmonie de Vliegende Hollander terug kwam van een concours in Renesse, en in stamcafe La Belle Vue enkele jonge kerels hun instrumenten uitpakten en spontaan (jazz) muziek begonnen te spelen, het was immers Jazzfestival in Terneuzen. Met 3 nummers (Oh when the saints, het Brabantse land en Down by the riverside) begaven zij zich op straat en in de kroegen, van de kop van de Noordstraat tot in de Dijkstraat. Dit was natuurlijk nog geen succes, maar toch werd er binnen een week een band opgericht met Willem van Wijck - trompet, Edwin Lauret- bassdrum, Ivo de Zeeuw - klarinet, Piet Verhage - bas, Adrie van Meurs - snaredrum, Frank de Groene- wasbord en Marinus-Jan van Langevelde – trombone. De Schelde Dixies waren geboren. Met deze bezetting, met toevoeging van Dirk Hoek op klarinet, speelden zij op het Schelde Jazzfestival van 1981. Helaas haakten Piet en Ivo eind dat jaar af. Vervanging van de bassist was gelukkig geen probleem, die werd gevonden in de figuur van Karel Dooms. Zo bleef de bezetting van begin 1982 tot eind 1993 hetzelfde. Toen gaf Willem te kennen dat hij ermee ging stoppen. Hij was ondertussen verhuisd naar Goes i.v.m. zijn werk en zag het heen en weer reizen niet meer zitten, dit was voor de band natuurlijk een grote aderlating. De trompet heeft toch een leidinggevende functie binnen het orkest. Treurnis alom want er was in heel Zeeuws Vlaanderen geen trompettist te vinden die onze muziek aandurfde. De melodiepartijen werden toen maar gespeeld door Marinus-Jan op Trombone. Zo hebben we toch nog vele festivals “gedraaid” tot in Bratislava toe. Gelukkig kwam in 2002 jan Groen ons versterken met zijn trompet. Zo werden we weer een beetje meer orkest. Sterker nog, in 2004 melde een trompettist uit Hulst zich aan, genaamd Ron Kindt, die weliswaar nog nooit jazz gespeeld had, maar zo gefascineerd was door onze muziek dat hij binnen een halfjaar volledig met ons mee kon spelen en ook gelijk aan alle optredens deelnam.
Zo is hij ook te horen op onze eerste geluidsdrager, let wel, onze eerste in 25 jaar. Wat een luxe 2 trompetten, kunnen we in de toekomst wel enkele nummers Frisco toevoegen aan ons brede repertoire van N.O. Revival, Dixieland, Two beat, blues enz.
Zo blijven we lekker een mixje spelen, wat weer jammer is voor de heren organisatoren van het Schelde Jazzfestival die zo van in hokjes plaatsen houden van orkesten.
Wist u trouwens dat wij tijdens ons eerste festival in Terneuzen een orkest van het podium gespeeld hebben? Dat orkest overschreed met meer dan een halfuur hun, zeg maar speeltijd. Ze zaten dus in onze tijd lekker te spelen en te drinken. Dit pikten wij niet, we zijn toen al spelend met hetzelfde nummer als zij, het podium opgestoven en hebben ze vierkant weggespeeld, dit orkest zal voor u geen onbekende zijn, het was namelijk de New Orleans Music Company (grappig niet).